“กรูขอโทษนะจิน......กรูไม่ได้ตั้งใจอะ”       จุนโนะทำหน้าสำนึกผิดอย่ารุนแรง   ก็มันใช่ครั้งแรกซะที่ไหนที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้  ครั้งที่แล้วก็ยูอิจิทีนึงแล้ว- -

“เออ.....อย่าให้มีอีกหละ....ถ้ารู้ว่ากรูไปหาน้องยามะ...หรือว่ากรูอยู่กะน้องเค้า.....พวกเมิงไปอยู่ห่างๆที่ตรงนั้นไว้ได้เลย.....เข้าใจมั้ย!!....”     ตาดุมองกราดไปทั่ว  จนเพื่อนๆได้แต่พยักหน้าหงึกๆ

“เอ่อจิน.....วันนี้มีงานเทศะ........กา.......”    ยูอิจิหงอยลงทันทีเมื่อเห็นสายตาดุของเพื่อน

“ก็เผื่อเมิงจะไปกับน้องยามะไง”     นิ้วเรียวจิ้มกันไปมา  ดูน่าสงสาร

“ที่ไหน..........”   ร่างสูงปรายหางตามองอีกคนด้วยท่าทางไม่ไว้ใจ

“โรงเรียนโรจิยะฝั่งโน้น......เมิงวางใจได้.....พวกกรูไม่ไปหรอก.....เมิงพาน้องยามะไปเถอะ......”   ยูอิจิรีบปัดมือไปมาพัลวัน     

“พวกเมิงแน่ใจนะ......”    จินชี้หน้าทีละคน......ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าแล้วยิ้มให้อย่างเต็มใจ....ความสุขของเพื่อนนี่นา.........

“ห้ามโผล่หน้าไปให้เห็นนะโว้ย.......... “    ชี้หน้ากราดอีกครั้งก่อนจะวิ่งลันลาออกไป 

“ข้าว่า........ไอ้จินมันคงลืมพวกเราแล้วหวะ”   

...............ชีวิตรื่นเริง......ที่มีกันสี่คนหายไปไหนแล้วนะ.......

.....รอยยิ้มเศร้าๆปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของคนทั้งสามอีกครั้ง.............


................................

.............

......


บ้านยามาชิตะ

ปริ๊งป่องงงงงงงงงง   ปริ๊งป่องงงงงงงงงงง

“ครับ.........”   เสียงทุ้มตอบรับกลับมาจากด้านในทำเอาจินชะงักไป....น้องยามะวันนี้เสียงใหญ่มากกกก..........


“มาหาใครหรอ.........”    ชายวัยกลางคนทักเค้าอย่างใจดี   ร่างสูงกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่....ใครว้า~.....

“มาหา.....น้องยามะหนะคับ.....”   นอบน้อมไว้ก่อนๆ

“แปปนึงนะ.....ยามะลูก......มีเพื่อนมาหาแหนะ.........” น่านไง......ว่าแล้วต้องเป็นคุณพ่อแน่ๆเลย.........

“ฮะ......อ้าวพี่จิน.......สวัสดีฮะ.......”   ยามะพีโค้งตัวให้เล็กน้อย  คุณพ่อที่ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นก็หลบฉากออกไป....ยิ้มแบบนี้....รู้สินะว่าจินคิดยังไง........

((ก็ต้องรู้อยู่แล้ว  มาจีบลูกเค้า พอเจอพ่อก็อาการสั่นประมาณนี้แหละ คุณพ่อ))


“วันนี้น้องยามะมีธุระสำคัญอะไรรึป่าว”


“วันนี้......ไม่น่าจะมีอะไรนะฮะ.......พี่จินมีอะไรรึป่าวฮะ”   คนตัวเล็กเอียงคอมองอย่างแปลกใจ

“คือว่าพี่จะชวนไป....เอ่อ....งานเทศกาลหนะ....ไปด้วยกันนะ....”  ชวนออกแล้ว  มือใหญ่ปัดไปมาที่จมูกอย่างเขินอาย

“งานเทศกาล?........”  ยามะพีเผลอมองดวงตาของจินเข้าให้  พลันภาพเหตุการณ์เมื่อวานก็ผุดขึ้นมาจนรู้สึกหน้าร้อนฉ่า>///<


“อืม....ทำไมหรอ....มีธุระรึป่าว.....”  จินมองใบหน้าหวานที่แดงระเรื่ออย่างรอคำตอบ

“ป่าวฮะ.....พี่จินรอเดี๋ยวนะฮะ....ขอผมหยิบของก่อน.........”  จากนั้นเจ้าตัวก็หายวับเข้าไปในบ้านปล่อยให้จินยืนเพ้ออยู่ตรงนั้น

..........อ้าาา.......เหมือนแฟนกันเข้าไปทุกทีเลยนะ^^.........

............................
...................
.......

งานเทศกาลจ้า ~ ~


“คนเยอะจังเลยนะ.........”   ร่างสูงชวนหนุ่มน้อยหน้าตาสะสวยข้างกายคุยในขณะที่เดินผ่านซุ้มต่างๆในงานเทศกาลโรงเรียนโรจิยะ 

“อะไรนะฮะ...ผมไม่ได้ยิน.......”   เสียงเพลงดังกึกก้อง  กับเสียงผู้คนที่เดินไปมาทำให้ยากแก่การสนทนานัก

“พี่จินบอกว่า!......คนเยอะจังนะ!.....    จินตะโกนดังขึ้น แต่ดูเหมือนว่าร่างบางจะยังจับใจความไม่ได้อยู่ดี.....เอาว่ะ.....ไม่ได้ยินใช่มั้ย........

“น้องยามะน่ารัก!!!!!!!.........”   จินตะโกนซะดังลั่น  เป็นจังหวะเดียวกับที่คงมีใครซักคนสะดุดสายไฟทำให้เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มอยู่เงียบกริบ 

....เสียงที่เปล่งออกมาก็เลย.....


โดดเด่นอยู่คนเดียว......คนมองเต็มเลย- -


“พี่จิน.....”     ร่างบางอมยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อหลบสายตาของคนแถวนั้น

“น้องยามะรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่จินไปซื้ออะไรมาให้ดื่ม”   ยามะพีพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่ายพลางเดินเลาะไปตามพุ่มไม้เล็กที่ทอดออกไปเป็นทาง

ที่ตรงนี้  ไม่ค่อยมีคนเลย

ดูเงียบสงบกว่าในงานตั้งเยอะ

ผ่อนคลายจังเลย


“นี่เธอ..........”  เสียงแหลมดังออกมาจากด้านหลังของยามะพี  ร่างบางหมุนตัวกลับไปมองอย่างแปลกใจ


“ฮะ......เรียกผมหรอ.........” นิ้วเรียวชี้ที่ตัวเองอย่างไม่แน่ใจ


“ก็มีเธอกับชั้นสองคน....จะให้ชั้นคุยกับใคร”   0.0 she แรงงงง


“.....มีอะไรรึป่าวฮะ........”      อะไรกันผู้หญิงคนนี้  ดูไม่ใจดีเอาซะเลย  ((ไม่มีใครใจดีเท่าพี่จินแล้วหละเวลานี้ ^^))


“ชั้นชื่อ....นายาชิ  ยูมิ”


“เอ่อ...ผมชื่อยามาชิตะ  โทโมฮิสะฮะ.......”     บอกไปตามมารยาท.....ก็เค้าแนะนำตัวเองก่อนอะ......


“เสล่อ!!......ชั้นไม่ได้อยากรู้........”   อะไรกันแม่นี่0.0


“ขอโทษ....”  ก็ไปขอโทษเค้าซะงั้น- -


“เธอหนะ.......เลิกยุ่งกับจินซะเถอะ......ผู้ชายคนนั้นไม่เหมาะกับเธอหรอก”


“หมายความว่ายังไง........”


“จินคงแค่อยากลองเด็กๆดูบ้าง.....คงไม่คิดว่าคนอย่างจินจะจริงจังหรอกนะ”


“..........................”


“เพราะถ้าเธอคิดแบบนั้น.......คงน่าสงสารน่าดู”


“อย่างจินหนะ.......ต้องแบบยั่วๆ......แล้วก็ร้อนแรง......อินโนเซ้นอย่างเธออยู่กับจินได้ไม่นานหรอก”   คำพูดและสายตาดูถูกทำเอามือน้อยกำหมัดแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็น


“แล้วเธอหละยูมิซัง.....ก็โดนพี่จินทิ้งมางั้นสิ.......”   


“.......................................”   คำพูดของร่างบางทำเอาเจ้าหล่อนชะงักงัน....เด็กนี่!...ไม่น่าจะพูดแบบนี้ได้นี่นา!!.....


“เค้าทิ้งเธอมาอย่างงั้นหรอ.........ทิ้งเธอมาหาชั้นสินะ........”   โอวววว  น้องยามะเลือดขึ้นหน้าแล้ว0.0


“แล้วจะทำไม!!......อีกไม่นานหรอกเดี๋ยวเค้าก็ทิ้งแกเหมือนที่ชั้นโดน...........”

   
“พี่จินจะไม่ทิ้งชั้น.........พี่จินจะอยู่กับชั้น!........”   เสียงใสตะโกนลั่นอย่างเหลืออด  ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เค้ามั่นใจและกล้าหาญขนาดนี้


.....คงจะเป็น........ความอ่อนโยนของเค้าคนนั้นที่จะยอมให้ใครมาดูถูกไม่ได้!!..........


“ใช่.....ชั้นจะไม่ทิ้งเค้า.........”    เสียงทุ้มที่ทำให้ทั้งสองคนหันไปมอง  ร่างสูงเดินเข้ามาหาทั้งคู่  สองมือกำแก้วน้ำสีสวยเอาไว้แน่นจนกลัวว่ามันจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ


“อย่าทำให้เราแตกกันเลยนะ......นายาชิ.......ยูมิ......”    เจ้าหล่อนดูตกใจไม่น้อยที่จินจำได้ว่าหล่อนคือใคร


ก็คืนนั้นจินเป็นคนบอกเองนี่นา


‘เราเคยเจอกันหรอ’


ทั้งที่มีอะไรกันมาแล้ว........แต่จินกลับจำหล่อนไม่ได้แล้วทำไมวันนี้


“ไหนบอกว่าจำชั้นไม่ได้ไง”


“อ๋อ....ตอนนั้นล้อเล่นหนะ.....แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะให้เธอเสียใจขนาดนี้”     อันที่จริงไม่ได้ล้อเล่นหรอก.....ลืมจริงๆนั่นแหละ....ที่รู้ชื่อก็เพราะได้ยินน้องยามะกับยูมิแนะนำตัวกันอย่างดุเดือดตั้งแต่แรกยังไงหละ

“ล้อเล่นหรอ......บ้าไปแล้วจิน......”   ผู้หญิงคนนั้นปล่อยน้ำตาให้ร่วงลงมาอย่างช่วยไม่ได้


“นั่นมันชั้นคนก่อน....ขอโทษนะ......เรื่องตอนนั้น.......”


“.......จินไม่เคยขอโทษใครง่ายๆนี่.........” 


“ไม่แค่นั่นหรอก.......ชั้นยังจะขอร้องให้เธอ........เลิกล้มความคิดที่จะแยกเราสองคน.....จะได้มั้ย”   แววตาอ้อนวอนของร่างสูงที่ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นทำเอาหญิงสาวถึงกับยืนไม่อยู่


“.......จินไม่เคยขอร้องใคร..........”


“ใช่......แต่คิดให้ดีสิ......ชั้นทำได้เพราะอะไร......เพราะใครกัน.....”  น้ำเสียงอ่อนนุ่มทำเอาหัวใจของร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆกระตุกแรง


.....พี่จินหมายความว่ายังไงกัน.......


“ฮะ.....ฮ่าๆๆ......ฮ่าๆ......ชั้นนี่จริงๆเลยน้าา.....”  ยูมิยันตัวลุกขึ้นอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ร่างสูง


“ชั้นมาผิดเวลาเอง....เพราะเมื่อก่อน.....”   หญิงสาวเอื้อมมือลงวางทาบลงที่ตำแหน่งหัวใจของจินเบา  ก่อนจะเงยหน้าสบตากันอีกครั้ง


“นายยังไม่มีตรงนี้..........”   พูดแค่นั้นก็เดินหัวเราะออกไป


“เฮ้อ~ ~..........”  ร่างสูงถอนหายใจยาววว .....ยูมิคงจะทำใจได้แล้วนะ....รึว่าเสียสติไปแล้วหว่า เดินหัวเราะออกไปแบบนั้น 0.0............


“เอ่อ.......คือ......พี่จินฮะ........”  ครับๆๆๆ.....รีบหันมาดี๋ด๋าๆต่อ


“ยูมิคนเมื่อกี้.......แฟนเก่าพี่จินหรอฮะ.....”


........แหก!!!.......งานเข้าแล้วมั้ยหละกรู........แก้ตัวไงหละเนี่ย ~ ~.........




- -> TBC

                                                       
 

  

                                  Happy Birthday  klyyy

                                 12/05/2007
                  

วันนี้เป็นวันเกิดของพี่แก้ว klyyy หละทุกคน ตื่นเต้นๆๆๆ((ทำไม?)) รู้สึกแย่นิดหน่อยเพราะตั้งใจจะทำOPV ให้พี่แก้วแต่ว่ายูหลีดดันเปิดไม่ได้ install ใหม่แล้วแต่ก็ไม่ได้ T^T ก็เลยทำได้แค่...ทำใจ... เหอๆ ก็เลยแฮปในบอร์ดแทนละกัน เนอะ^^

เอาหละ อวยพรดีกว่า

ขอให้พี่แก้ว สวยวันสวยคืน  กิจการรุ่งเรืองมีออเดอร์เยอะๆมากมายกว่าเดิมร้อยเท่า!
สุขภาพเเข็งเเรง  คิดอะไรก็ขอให้ได้ทุกอย่างเลยนะค่ะ